Ryglowa chałupa przy ul. Szerokiej.

Cechą charakterystyczną dawnej wsi Krzekowo (Kreckow), będącą jednocześnie osią kompozycji urbanistycznej, która przetrwała do dziś, jest droga główna – ul. Szeroka. Po obu jej stronach znajdowały się niegdyś gospodarstwa, w większości z budynkami ryglowymi i obszernymi podwórzami, otoczonymi zazwyczaj budynkami gospodarczymi.

Jednym z najstarszych budynków na Krzekowie, który został wpisany do rejestru zabytków w styczniu 1990 r., jest chałupa znajdująca się przy ul. Szerokiej 6. Jeszcze przed rokiem 1945, maleńka działka na której stoi budynek, wchodziła w skład nieruchomości oznaczonej jako Szeroka 5-6. Można przypuszczać, że ich właścicielem był pierwotnie Willy Walk (jeden z najzamożniejszych gospodarzy na Krzekowie), który po wybudowaniu w 1895 r. budynku przy Szerokiej 5, przeprowadził się, pozostawiając tym samym zabytkową chałupę rodzinie pracujących u nich robotników.

Kiedy na początku 1988 r. obecni właściciele tego budynku, przejeżdżali przez ul. Szeroką ujrzeli chałupę w stanie katastrofalnym - jak się później okazało budynek był przeznaczony do rozbiórki, a w jego miejscu miał powstać ośrodek usługowy lub żłobek. Ich zaangażowaniu w ratowanie zabytku, towarzyszyły niekiedy kręte drogi. Ówczesny Architekt Miasta negatywnie ustosunkował się do ich planów - dopiero wpisanie chałupy do rejestru zabytków dało wiele nowych możliwości, w tym możliwość jego wykupienia. Umowa została podpisana we wrześniu tego samego roku. Celem, jaki postawili sobie nowi właściciele było przeprowadzenie remontu z jak najmniejszą ingerencją w formę budynku.

Cała konstrukcja stropu wraz z więźbą dachową były w stanie dobrym. Niestety, poprzedni właściciele obili zewnętrzne ściany płytami wiórowo-cementowymi i je otynkowali. Taka forma ocieplenia budynku spowodowała zawilgocenie wszystkich elementów ścian. Należało więc zrekonstruować wszystkie ściany obwodowe ryglowej konstrukcji budynku (zachowane zostały wszystkie oryginalne wielkości przekrojów słupów i rygli, a także, przy pomocy ręcznie ciosanych kołków, sam sposób łączenia belek). Udało się też uratować gliniany komin. Stolarkę drzwi i okien wykonano w formie nawiązującej do innych sąsiednich domów historycznych. Zewnętrzne pola konstrukcji zostały otynkowane i pomalowane, zaś budynek został ocieplony od wewnątrz. Pierwotny układ wnętrza został zachowany.

Opracowano na podstawie:
„Nasz dom”, Beata Makowska

« wróć